Μήπως να αντιγράψει το δικομματισμό η αριστερά;

Ο βιβλιοκριτικός (και τέως πρόεδρος του ΣΥΝ)κ. Αλαβάνος αποφάσισε ότι πρέπει να ξανασχοληθεί και με το κόμμα του, κοντά δυό μήνες μετά τις εκλογές.
Κι ο λόγος του, ένα παραλήρημα εμπάθειας, μικροψυχίας, εκδικητικότητας και απόλυτου μίσους προς συντρόφους, που ναι μεν δεν κατονόμασε, αλλά που σαφώς στόχευαν την ηγεσία του ΣΥΝ, τους ¨ανανεωτές¨ και φυσικά τον Τσίπρα.
Μέσα στην τόση εμπειρία που απόκτησε μετά από δεκαετίες ενασχόλησής του με την πολιτική, μάλλον δεν έμαθε πως κάποιες φορές από το να μιλάς, σημαντικότερο είναι να σωπαίνεις.
Στην ομιλία του στην πανελλαδική συνδιάσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ παρασύρθηκε και σίγουρα ξέχασε πως το ακροατήριό του αποτελούνταν από ανθρώπους ενταγμένους στην αριστερά.
Σε ανθρώπους που απεχθάνονται το ΕΓΩ και που το ΕΜΕΙΣ αποτελεί την πυξίδα της πορείας τους στη ζωή.
Ξέχασε πως μιλούσε σε ανθρώπους που ο ουμανισμός, η συντροφικότητα, η συλλογικότητα και η αλληλεγγύη είναι αυτά που τους κατευθύνουν και που τους κάνουν ξεχωριστούς γι αυτές ακριβώς τις ιδιότητές τους.
Προσωπικά, δεν κατάλαβα τι στο καλό τον έπιασε και κει που είχε εξαφανιστεί από το προσκήνιο, βγήκε ξαφνικά και άρχισε να μιλάει για το Μάαστριχτ και για τη γενιά του-με την οποία ακόμα δεν έχουμε ξεμπερδέψει!
Θα του συνιστούσα να υποβάλει και πάλι το βιογραφικό του στην Κ.Ο.ΒΑ
του ΚΚΕ, και μάλιστα καλό θα ήταν να επιδιώξει να συνυπάρχει στην ίδια Κ.Ο.ΒΑ με την Κανέλλη, ώστε να έχουν καλύτερα και πιο άμεσα αποτελέσματα στο χτύπημα του ιμπεριαλισμού, την ανατροπή του καπιταλισμού και την εγκαθίδρυση της δικτατορίας του προλεταριάτου!
Είπε κι άλλα ο βιβλιοκριτικός (τέως πρόεδρος του ΣΥΝ, να μη ξεχνιόμαστε),κ. Αλαβάνος.
Το κλείσιμό του όμως ήταν όλα τα λεφτά: <<…Μπορεί να πουν βέβαια ότι τόση σιγουριά σε μια εποχή κρίσης μόνο ψυχοπαθείς μπορεί να την έχουν. Και το έχετε ακούσει σίγουρα. Ίσως έχουν δίκιο. Αν δεν είμαστε τρελοί, ίσως να μην είμαστε στην αριστερά>>!!!
Μάλλον στον εαυτό του θάπρεπε να αναφέρεται με τη φράση <<…αν δεν είμαστε τρελοί, ίσως να μην είμαστε στην αριστερά…>>, επειδή (λέω εγώ τώρα), με τα λεφτά που έχει θα μπορούσε να ήταν τοποθετημένος στο άλλο άκρο…
Να το πει καθαρά όμως, γιατί είναι πιθανό να παρεξηγηθεί από πολλούς που επέλεξαν την αριστερά για άλλους λόγους και όχι επειδή είναι τρελοί!
Μ΄ αυτά και μ΄ αυτά, βλέπω το ΣΥΝ-ΣΥΡΙΖΑ να συνεχίζει να παραπαίει στα μίζερα εκλογικά του ποσοστά, με τα οποία κάθε φορά ¨μπαίνει δεν μπαίνει στη βουλή¨.
Στο σημείο αυτό, καλό θα ήταν να ειδωθεί αν θα ήταν χρήσιμο η αριστερά της ανανέωσης και του ριζοσπαστισμού να αντιγράψει τα κόμματα του δικομματισμού, ο οποίος δικομματισμός, με το να καταφεύγει στη βάση για την εκλογή αρχηγού, κατάφερε να πνίξει τις φωνές αμφισβήτησης του προέδρου του κόμματος.
Κι ας το παραδεχτούμε: στο σημείο αυτό ο δικομματισμός, και κύρια ο ΓΑΠ που πρώτος εφάρμοσε το εγχείρημα, έβαλε τα γυαλιά στην αριστερά-την ανανεωτική βέβαια, γιατί το ΚΚΕ έτσι κι αλλιώς δεν χρειάζεται διαδικασίες που παραπέμπουν στην ¨οχλοκρατία¨…


ΥΓ: να μη ξεχάσω να πω κι ένα μπράβο στο Μίκη, που με το συγχαρητήριο τηλεγράφημα του προς το Σαμαρά πρόσθεσε ακόμα μια σελίδα στην ιστορική του πορεία, μετά από τόσες άλλες, και κύρια εκείνη της υπουργοποίησής του από την κυβέρνηση Μητσοτάκη…
Ελπίζω να μην έχει ίχνος υστεροβουλίας αυτή του η κίνηση, αποβλέποντας στη στήριξη Σαμαρά για την εκλογή του στο πόστο του προέδρου της δημοκρατίας, αλλά να πρόκειται απλά για ξεσπάσματα της ηλικίας…

Επίτροπος αλιείας

Τον κ. Μανουέλ Μπαρόζο, τον πρόεδρο της επιτροπής της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ευχαρίστησε η Δαμανάκη για την τιμή που τις έκανε με το να της αναθέσει καθήκοντα επιτρόπου στον τομέα Ναυτιλιακών Υποθέσεων και Αλιείας.
Μα βρε Μαρία θα σε μαλώσω.
Θα σε μαλώσω, όχι γιατί ευχαρίστησες το δεξιό Μπαρόζο αλλά επειδή ποτέ δεν ευχαρίστησες τον Παπαδόπουλο, που γκρεμίζοντας με το τανκ την πόρτα του πολυτεχνείου σου άνοιξε διάπλατα τις πύλες για την είσοδό σου στην πολιτική.
Έτσι κι αλλιώς συγχαρητήρια κι από μένα, έναν φανατικό σου ψηφοφόρο από την εποχή που κατάγγελλες την ΕΟΚ των μονοπωλίων.
Τώρα είμαι σίγουρος πως την τότε ΕΟΚ και σήμερα ΕΕ, η δική σου συμμετοχή στα διοικητικά θα την καταστήσει προστάτη των εργαζομένων και πολέμιο των μονοπωλίων.
Δεν ξέρω τι ακριβώς καθήκοντα έχεις, όμως αφού δέχτηκες το πόστο σημαίνει ότι κατέχεις και το αντικείμενο της δουλειάς.
Γιατί, την άλλη δουλειά στο υπουργείο του πολίτη (ή κάπως έτσι), δεν την αποδέχτηκες επειδή δεν τη γνώριζες -ή δεν σου ταίριαζε…
Και μπράβο στον πρόεδρό σου που κατάλαβε, έστω με καθυστέρηση, ότι εσύ δεν είσαι για υπουργεία που τσαλακώνουν τη φήμη μιας αγωνίστριας σαν κι εσένα. Δεν είσαι κι ο Βούγιας άλλωστε…
Ελπίζω μόνο να μη ξεχάσεις το σύντροφο το Μίμη και να τον πάρεις κοντά σου τοποθετώντας τον σε κάποια θέση γραμματέα. Σε αυτόν τον τεράστιο οργανισμό όλο και θα χρειάζεται ένας που να ξέρει να λέει μαντινάδες και πιπεράτα ανέκδοτα.
Τελικά, Μαρία, ένα παράξενο συναίσθημα με διακατέχει από την εποχή ακόμα που από πρόεδρος του ΣΥΝ, προσχώρησες στο ΠΑΣΟΚ και τσούκου-τσούκου κατάφερες, ξεκινώντας από την αρχή, να γίνεις επίτροπος Αλιείας και λοιπών υποθέσεων.(Αποδείχτηκε- αν μη τι άλλο- ότι ήξερες να ψαρεύεις…).
Δεν ξέρω πώς να το πω ούτε και πως λέγεται αυτό το συναίσθημα.
Όποτε όμως με πλημμυρίζει αυτό (το συναίσθημα), με πιάνει και μια τάση για εμετό…
Ο γιατρός πάντως, που του ανάφερα τα συμπτώματα, μου είπε ότι δεν είναι τίποτα το σοβαρό και ότι θα μου περάσει. Δεν μούδωσε φάρμακα. Μου είπε, μόνο, να αδιαφορώ όταν ακούω τενεκέδες που κάνουν θόρυβο και να μη δίνω πίστη σε μεγαλοστομίες μικρών ανθρώπων.
Δεν πολυκατάλαβα τη εννοούσε, αλλά συνεχώς το ψάχνω…
Άντε Μαρία, και πρόεδρος!

Αν ήμουν ΝεοΔημοκράτης

Αν ήμουν Νεοδημοκράτης θα ψήφιζα Ντόρα δαγκωτό.
Και γιατί αυτό;
Γιατί είμαι άντρας παραδοσιακός και πολύ μου αρέσει που η Ντόρα κράτησε το επώνυμο του συζύγου της (όπως τα παλιά καλά χρόνια), ενώ το πατρικό της το άφησε στους αρσενικούς της οικογένειας.
Θα ψήφιζα Ντόρα γιατί βλέποντάς την θυμάμαι τα παιδικά μου χρόνια. Τότε που άκουγα να φωνάζουν τη γιαγιά μου Κώσταινα και νόμιζα πως αυτό το παράξενο άκουσμα ήταν και το όνομά της και που όταν αργότερα ρώτησα τη μάνα μου πότε γιορτάζει η γιαγιά Κώσταινα, έμαθα ότι γιορτάζει στις 25 του Μάρτη.
Γιατί τη γιαγιά μου την είχαν βαφτίσει Ευαγγελία αλλά όταν παντρεύτηκε τον Παππού μου τον Κώστα πήρε (εκτός των άλλων…) και το όνομά του.
Όταν ξανά-ρώτησα τη μάνα μου γιατί να μη τη λένε τη γιαγιά με το βαφτιστικό της όνομα, ούτε και που θυμάμαι αν κατάλαβα την απάντηση.
Και δεν ήταν μόνο η γιαγιά μου που άφησε το όνομά της για να πάρει αυτό του συζύγου, αλλά όλες οι γυναίκες στο χωριό όταν παντρεύονταν το ίδιο έκαναν.
Δεν υπήρχε καμιά Γεωργία, Βασιλική, Αλεξάνδρα, Σπυριδούλα, Σταυρούλα, Αθανασία…
Εκείνο που άκουγες ήταν: Γιώργαινα, Βασίλαινα,Αλέξαινα, Σπύραινα, Σταύραινα, Θανάσαινα και πάει λέγοντας…
Με τον καιρό (όταν ο κόσμος άρχισε να χαλάει), η γυναίκα απόκτησε δικαιώματα και ένα από αυτά ήταν το να μπορεί να κρατάει όχι μόνο το όνομα, αλλά και το επώνυμό της αν το επιθυμούσε.
Αυτό εμένα (που είπαμε ότι είμαι άντρας παραδοσιακός), καθόλου δεν μου άρεσε και αυτός είναι ο λόγος που εκτιμώ απεριόριστα τη Ντόρα που συνεχίζει τις παραδόσεις κρατώντας το επώνυμο του συζύγου.
Βέβαια, θα με ικανοποιούσε περισσότερο αν αντί Μπακογιάννη, να απαιτούσε να την αποκαλούν Μπακογιάννενα ή έστω Παύλαινα!
Καταλαβαίνω όμως και δικαιολογώ τη Ντόρα επειδή κάτι τέτοιο στις μέρες μας θα ήταν εντελώς αναχρονιστικό και θα μας γύριζε δεκαετίες πίσω.
Μερικοί κακεντρεχείς θα πουν πως η Ντόρα δεν είναι ότι τηρεί τις παραδόσεις κρατώντας το επώνυμό του Μπακογιάννη, αλλά ότι αυτό το κάνει υστερόβουλα, με στόχο και σκοπό να μαζεύει ψήφους εκμεταλλευόμενη τη δημοτικότητά του, εξ αιτίας της δολοφονίας του από τη 17Ν.
Τίποτα αναληθέστερο και κακοηθέστερο αυτού, και τρανή απόδειξη είναι πως και η γιαγιά μου η Κώσταινα ακόμα και μετά το θάνατο του παππού μου του Κώστα συνέχισε να κρατάει το όνομά του. Γιατί τόκανε; Για ψήφους; Χα! Τότε οι γυναίκες όχι βουλευτίνες δεν γινόταν, όχι αρχηγία κόμματος δεν διεκδικούσαν, αλλά ούτε καν δικαίωμα ψήφου είχαν!
Άσε δηλαδή που τον παππού μου έξω από το χωριό του δεν τον ήξερε κανένας-εκτός από τους χωροφύλακες του αστυνομικού σταθμού που τον είχαν φακελωμένο σαν αριστερό!
Και αφού δεν τόκανε η γιαγιά μου η Κώσταινα, τότε, γιατί θα τόκανε σήμερα η Ντόρα με το μόνιμο και όλο γλυκύτητα χαμόγελο;
Και η γιαγιά μου και η Ντόρα, κράτησαν η μεν το όνομα και η δε το επώνυμο από λόγους υπερβολικής αγάπης προς το χαμένο σύντροφο.
Ατράνταχτο επιχείρημα των όσων λέω αποτελεί και το γεγονός ότι ποτέ δεν θα μπορούσε να σκεφτεί κάτι τέτοιο μια γυναίκα σαν τη Ντόρα που, πέρα από όλα τα άλλα, έχει για πατέρα το Μητσοτάκη!

ΥΓ: ο Αβραμόπουλος δήλωσε ότι στηρίζει Σαμαρά κι ο καημός μου που δεν είμαι ΝεοΔημοκράτης και δεν θα μπορέσω να στηρίξω με την ψήφο μου τη Ντόρα, μετριάστηκε κάπως, αφού ο (πολύς) κόσμος των Νεοδημοκρατών σιχαίνεται τόσο τον Αβραμόπουλο που θα στηρίξει τη Ντόρα-σαν το μικρότερο κακό!

Ούτε τζιτζίκι ούτε μυρμήγκι

Μια επιμονή που σου την έχουν κι αυτοί οι ¨εβδομήνταγεύγα¨ πολιτικοί να θέλουν να ασχολούνται με τα κοινά…
Είπαν στον ογδοντάχρονο Παπούλια αν θέλει να συνεχίσει για μια πενταετία ακόμα να ασκεί τα καθήκοντα του προέδρου της δημοκρατίας και κείνος είπε ναι!
Είπαν στον επίσης ογδοντάχρονο Αχιλλέα, τον μπάρμπα του τέως πρωθυπουργού, να μη θέσει υποψηφιότητα για το βουλευτικό αξίωμα και κείνος είπε όχι!
Λένε στον ίδιας ηλικίας Λεωνίδα να πάψει να αναμασάει την καραμέλα της συνεργασίας του ΣΥΝ με το ΠΑΣΟΚ κι αυτός επιμένει να θέλει στην εποχή του μετροπόντικα να ανοίγει δρόμους με τον κασμά!
Λένε, ακόμα, στον ογδόντατόσο Μίκη πως άλλο η μουσική κι άλλο η πολιτική, αλλά αυτός επιμένει να φαλτσάρει εθνικιστικά κλωτσώντας το ένδοξο παρελθόν του.
Δεν θέλω να πω φυσικά πως όσοι φτάνουν και ξεπερνάνε την ηλικία των εβδομήντα θα πρέπει να μπαίνουν σε καραντίνα, αλλά όχι και να θέλουν να πρωταγωνιστούν σε έργα που απαιτούν ρόλους ζεν πρεμιέ.
Άθελα (βλέποντας τα καμώματα των ογδοντάρηδων), μου έρχεται στο νου ένας στίχος από παλιό λαϊκό τραγούδι: <<…είναι η ζωή μια θάλασσα –κι εμείς καπεταναίοι-κι είναι στ΄ αλήθεια τυχεροί-όσοι πεθαίνουν νέοι…>>.
Κάνω στη συνέχεια τη σκέψη: πώς θα ήταν άραγε οι άνθρωποι-σύμβολα αν δεν είχαν πεθάνει (ηρωικά) νέοι;
Ο Άρης, ο Μπελογιάννης, ο Τσε, θα διατηρούσαν το μύθο τους ή θα κλωτσούσαν την καρδάρα με το γάλα, θέλοντας να πάνε στον άλλο κόσμο καθισμένοι στην καρέκλα της εξουσίας;
Κάνω κι άλλες σκέψεις αλλά τη σημασία θα είχε αν τις ξεδίπλωνα; Το πολύ να με παρεξηγούσαν ορισμένοι και να με λέγαν (το λιγότερο) ασεβή.
Δεν μπορώ όμως να μην αναρωτηθώ φωναχτά: μα δεν έχουν προσωπική ζωή όλοι αυτοί;
Δεν θέλουν να απομακρυνθούν από τα φώτα και στο παρασκήνιο να απολαύσουν όσα κατάφεραν να κερδίσουν από την ενασχόλησή τους με τα κοινά; Τόσες ομορφιές έχει η ζωή, πότε θα τις απολαύσουν;
Τώρα, βέβαια, αν πεις στο μυρμήγκι να πάψει να δουλεύει μέχρι τα βαθιά γεράματα μπορεί και να πεθάνει από ανία.
Το ίδιο, φυσικά, θα πάθει κι το τζιτζίκι, εκείνο όμως αν του πουν να δουλέψει!
Επειδή ούτε το μυρμήγκι αλλά ούτε και το τζιτζίκι μπορούν να θεωρηθούν πρότυπα ζωής κι επειδή κάπου στο μέσο βρίσκεται η αλήθεια, καλό θα ήταν να θεσπιστεί νόμος που θα απαγορεύει στους μετά τα εβδομήντα να καταλαμβάνουν δημόσια αξιώματα.
Για δύο λόγους: για να ξεκουράζονται οι ηλικιωμένοι και για να μένουν θέσεις κενές για αξιώματα που η νέα γενιά και τα δικαιούται και σίγουρα είναι σε θέση (μέσα απ΄ αυτά), να παράγει καλύτερο έργο…


ΥΓ: για να μη θεωρηθεί ότι αποβλέπω σε κάποιο δημόσιο αξίωμα, δηλώνω πως δεν ανήκω στη νέα γενιά-αν και τα προσόντα για πρόεδρος δημοκρατίας τα έχω.
Μια υπογραφή, διάολε, ξέρω να τη βάζω!

Τι δουλειά κάνει ο μπαμπάς;

Το καλοκαίρι παραθέριζα σε ένα χωριό κοντά στο Τολό, στο νομό Αργολίδας.
Σε κάποιο μακροβούτι ¨τράκαρα¨ και με το Μανώλη (τον τέως βουλευτή της ΝΔ) με τον οποίο πιάσαμε κουβέντα μεσοπέλαγα κολυμπώντας, και κανονικά γιαυτόν και το διάλογο που είχαμε θάπρεπε να σας πω, αλλά αυτός ο διάλογος σήμερα είναι εντελώς ανεπίκαιρος και άνευ ουσίας.
Θα σας μιλήσω όμως και θα σας πω για το φίλο μου τον Τάκη (από το Χρήστος), που επίσης συνάντησα στον ίδιο τόπο αλλά αυτόν στην παραλία, την ώρα που λιαζόμασταν σε πλαϊνές πολυθρόνες.
Παλιός γνώριμος ο Τάκης από την ηρωική εποχή των κοινών αγώνων και του ¨ένα είναι το κόμμα¨.
Οδηγός απορριματοφόρου σε κάποιο δήμο της Αθήνας και από τα καλά παιδιά, αφού εκτός του φανατισμού είχε και μυαλό για να σκέφτεται και κατάλαβε κι εκείνος πως δεν μπορεί το κόμμα να είναι ένα και οι απόψεις για τη ζωή πολλές.
Με ρώτησε πώς κι από τα μέρη του κι έτσι έμαθα πως ο Τάκης ήταν ντόπιος και μου είπε ότι ένιωσε περήφανος που επέλεξα το χωριό του για παραθέριση-και χιουμορίστας ο Τάκης...
Το βραδάκι με προσκάλεσε για φαγητό στο σπίτι του κι εκεί γνώρισα και τη σύζυγο αλλά και μια πανέξυπνη εγγονούλα, την οποία φρόντιζαν οι παππούδες μέχρι να έρθουν και οι γονείς της από την Αθήνα, όταν θα τους το επέτρεπαν οι δουλειές τους.
Δεν ήξερα τι δουλειά κάνει ο μπαμπάς, ο γιος του Τάκη, αλλά δεν χρειάστηκε να ρωτήσω αφού με πρόλαβε η Ηλέκτρα-η πανέξυπνη 4χρονη εγγονούλα που απαντούσε στις συνεχόμενες ερωτήσεις της γιαγιάς-της συζύγου του Τάκη δηλαδή:
<<Που είναι ο μπαμπάς Ηλέκτρα;>>
<<Στην Αθήνα>>
<<τι κάνει στην Αθήνα;>>
<<δουλεύει για να βγάλει λεφτά>>
<<και τι δουλειά κάνει ο μπαμπάς;>>
<<γιατρός>>.
Αυτές οι ερωτοαπαντήσεις (διανθισμένες και με κάποιες ακόμα), ανακυκλώνονταν ακατάπαυστα στη διάρκεια των τριών ωρών που κράτησε η επίσκεψή μου και μούκαναν ένα κεφάλι καζάνι.
Τη γιαγιά την έλεγαν Βασιλική, ο Τάκης την έλεγε Βίκυ και η εργασία της καθαρίστρια σε γνωστή αντιπροσωπεία αυτοκινήτων.
Άνθρωποι της βιοπάλης δηλαδή ο Τάκης και Βίκυ και δικαιολογημένη η περηφάνεια τους για το μοναχογιό που έγινε γιατρός.
Ρώτησα πόθεν το όνομα Ηλέκτρα της εγγονής και γιατί όχι Βασιλική, το όνομα της γιαγιάς δηλαδή.
<<Ε, μα δεν είναι όνομα αυτό για τη σημερινή εποχή, απάντησε η γιαγιά, και άλλωστε ο γιατρός (δεν είπε ο γιος μου), είναι λάτρης της αρχαίας Ελλάδας γιαυτό και επέλεξε το Ηλέκτρα>>.
<<Άντε, της είπα, να κάνουν και το γιό και να τον πουν Ορέστη>>.
<<Και γιατί να τον πούνε έτσι; Πως σούρθε αυτό;>> μου ανταπάντησε η γιαγιά.
Κοιτάχτηκα με τη γυναίκα μου αλλά δεν γελάσαμε-κάποιο επίπεδο το έχουμε…
Από την αρχή η σύζυγος του Τάκη μου θύμισε τη μαντάμ Σουσού του Ψαθά, αλλά διαπίστωσα ότι και ο φίλος ο Τάκης δεν πήγαινε πίσω, στο ρόλο του Παναγιωτάκη αυτός βέβαια…
Τελείωσε η επίσκεψη και χαιρετώντας το φίλο και τη σύζυγό του, τους είπα ότι χάρηκα που τα είπαμε, ενώ δεν το κρύβω ότι περισσότερο χάρηκα που επιτέλους η επίσκεψη έλαβε τέλος.
Ξαναβρεθήκαμε άλλη μια φορά όταν τους κάλεσα για φαγητό σε μια ταβέρνα, για να βγάλω και την ¨υποχρέωση¨, και αλληλοϋποσχεθήκαμε να ξαναβρεθούμε μετά το καλοκαίρι στην Αθήνα.
Δεν ξαναβρεθήκαμε αλλά ούτε και προβλέπεται-εκτός και ξανασκοντάψουμε ο ένας πάνω στον άλλον!
Σήμερα, τελειώνοντας τη διήγηση, μου ήρθε στο μυαλό το εξής ερώτημα: αν ρωτήσει κάποιος την Ηλέκτρα, την πανέξυπνη εγγονούλα, τι δουλειά κάνει η γιαγιά και ο παππούς, θα είναι σε θέση να απαντήσει ή θα πιαστεί αδιάβαστη;


ΥΓ: αυτή μου η ανάρτηση είναι ένα διάλειμμα από την πολιτική και τα παρεπόμενά της, αλλά για να μη ξεχνιόμαστε: από τις εκατό πρώτες μέρες της διακυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, πέρασαν οι είκοσι…
Αγάντα σύντροφοι.

Οι Σάντσο Πάντσα μας τελείωσαν

Με την ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ και τον δημοσιογράφο της Φώτη Παπούλια τάβαλε το ΚΚΕ.
Τον κατηγορεί ότι κατασκεύασε μια επιστολή προερχόμενη δήθεν από μέλη και στελέχη κομματικών οργανώσεων του, τα οποία επικρίνουν την τακτική του κόμματος τους, κλπ-κλπ…
Κατηγορεί και την εφημερίδα ότι επιδίδεται συστηματικά σε αντικομμουνισμό, δημοσιεύοντας τέτοια ή παρόμοια κείμενα, και λίγο πολύ εκτοξεύει και κάποιες απειλές, τόσο στο δημοσιογράφο όσο και στην εφημερίδα.
Τώρα τι ακριβώς συνιστούν οι απειλές, θα σας γελάσω…
Ελπίζω να πρόκειται για έμμεση προτροπή προς τα μέλη τους φίλους και οπαδούς του ΚΚΕ να πάψουν να διαβάζουν την ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ και όχι κάτι άλλο ¨δυναμικότερο¨…
Το ΚΚΕ όμως τάβαλε και με το Λαζόπουλο, τον οποίο καταγγέλλει ότι κάνει αντικομμουνισμό μέσα από τη σατιρική του εκπομπή!
Αϊ στο καλό!
Να, με κάτι τέτοια ανεβαίνει η ακροαματικότητα του Λαζόπουλου.
Από τη μια η Σαρρή του Καρατζαφέρη και από την άλλη το ΚΚΕ (του λαού) τον κατηγορούν για δυσφήμιση.
Και ναι μεν η Σαρρή μήνυσε το Λαζόπουλο, αλλά μάλλον τόκανε για να διαφημιστεί και να πουλήσει κανα δίσκο παραπάνω…
Το ΚΚΕ για ποιο λόγο διαμαρτύρεται που ο καλλιτέχνης το σατιρίζει;
Μήπως θέλει με τον τρόπο αυτό (διαφημιζόμενο…) να προσελκύσει νέους φίλους και να ¨ατσαλώσει¨ το φρόνημα των παλιών;
Πέρα όμως από την πλάκα: γιατί παρακαλώ δεν έχει δικαίωμα ο οποιοσδήποτε (πόσο μάλλον ένας καλλιτέχνης), να κάνει κριτική στο ΚΚΕ; Τι το ξεχωριστό έχουν αυτοί από τα άλλα κόμματα ώστε να θεωρείται ¨κακό πράμα¨ να τους κρίνουν ή να τους σατιρίζουν;
Η ¨ελληνοφρένεια¨ του ΣΚΑΪ δεν έχει αφήσει τίποτα που να μην το έχει σατιρίσει: κόμματα, πρόσωπα, θεσμοί, δεν ξέφυγαν από την ανατρεπτική του σάτιρα αλλά δεν άκουσα κανέναν να διαμαρτυρηθεί-τουλάχιστον τόσο έντονα.
Το ωραίο είναι που βγαίνουν και λένε με στομφώδη τρόπο, σε όποιον τους σατιρίζει ή τους κριτικάρει, ότι κάνουν αντικομμουνισμό!
Ε, και;
Όταν είσαι κατά της βασιλείας κάνεις αντιμοναρχική κριτική, ενώ όταν είσαι κατά του φασισμού η κριτική σου είναι αντιφασιστική και αν είσαι άθρησκος η κριτική σου είναι αντιθρησκευτική!
Για ποιο λόγο κάποιος που δεν είναι κομμουνιστής δεν θα κάνει αντικομμουνιστική κριτική;
Το ΚΚΕ που κρίνει τους πάντες και τα πάντα (ζωντανούς- πεθαμένους), από πού αντλεί αυτό το δικαίωμα;
Μωρέ πολύ μεγάλη ιδέα έχουν για τον αυτό τους…
Καλά κάνουν βέβαια και την έχουν αυτή την ιδέα, αφού έχτισαν τον κόσμο τους και μέσα σ΄ αυτόν ζουν κινούνται και αυτοθαυμάζονται.
Το κακό είναι πως αυτό τον κόσμο θέλουν να μας τον πλασάρουν σαν πρότυπο που μέσα του πρέπει να μάθουμε να ζούμε όλοι.
Κομπλεξικοί, που στο φανατισμό τους δεν μπορούν να δεχτούν ότι η κριτική είναι για όλους και μόνο καλό κάνει στον κρινόμενο – σε αντίθεση με το λιβανιστήρι…
Μονόχνωτοι και μονοκόμματοι , δεν κατανοούν ότι η σάτιρα δεν μπορεί να είναι καθοδηγούμενη και πως το να χαμογελάς που και που κι αυτό ζωή είναι…
Γραφικοί, που την αυτοαπομόνωσή τους από την υπόλοιπη κοινωνία τη θεωρούν αρετή, ενώ όλο και περισσότερο θυμίζουν το Δον Κιχώτη-μόνο που οι Σάντσο Πάντσα μας τελείωσαν…

Η θειά μου η Κατίνα

Η θειά μου η Κατίνα ήταν πολλή θεοσεβούμενη γυναίκα. Λέω ήταν γιατί τώρα δεν είναι πια, αφού την πήρε ο καλός θεούλης που τόσο αγαπούσε και δεν έχανε ευκαιρία να του το δείχνει, με αγιασμούς ευχέλαια τρισάγια γονυκλισίες σταυροκοπήματα τάματα, και κάθε τι που τέλως πάντων κάνει κάθε ανόητος φανατικός της όποιας θρησκείας.
Η θειά μου η Κατίνα είχε σε μεγάλη υπόληψη και τη χούντα των συνταγματαρχών που είχε καθιερώσει και το σύνθημα ¨Ελλάς Ελλήνων χριστιανών¨.
Εμένα, που είχα από μικρός δηλώσει κομμουνιστής, με αποκαλούσε δαίμονα και πως όταν μεγαλώσω θα γίνω κακός άνθρωπος που θα σφάζω τον κόσμο με το κονσερβοκούτι όπως ο παππούς μου ο Τέλης, που καλά έκαναν και τον έστειλαν εξορία στη Μακρόνησο.
Αλλά τι σας λέω τώρα…
Άλλα ήθελα να σας πω και έμπλεξα τα οικογενειακά χωρίς να το θέλω.
Ήθελα να σας πω για τη δήλωση του Τσίπρα, που είπε ότι δεν είμαστε Ιράν και πως οι βουλευτές του κοινοβουλίου πρέπει να ορκιστούν με πολιτικό όρκο.
Ο Γιώργος όμως (πάει το Γιωργάκης!), ακλόνητος και συνεχίζοντας τις παραδόσεις είναι ανένδοτος και στη βουλή θα κουβαλήσει τους ρασοφόρους οι οποίοι και θα ορκίσουν τους εθνοπατέρες μας πάνω στο ιερό ευαγγέλιο, οι οποίοι θα δηλώσουν ότι θα είναι τίμιοι και θα τηρούν τους νόμους και το σύνταγμα του κράτους.
Ρε μπας και γιαυτό βγαίνουν τόσοι πολλοί κλέφτες στη συνέχεια; Σου λέει: μήπως κάναμε όρκο στο όνομα του λαού; Έτσι κι αλλιώς καραγκιοζιλίκια είναι όλα αυτά. Ποιος θεός, και κουραφέξαλα τώρα, θα κάτσει να ασχοληθεί με το αν εγώ βάλω όχι το δάχτυλο αλλά την κουτάλα στο μέλι;
Το πολύ να ασχοληθούν τίποτα περίεργοι με ερωτήσεις στη βουλή αλλά αυτούς ποιος τους ακούει…
Εμένα (λένε), θα με κρίνει ο θεός και τα εκατομμύρια του λαού που είναι σαν και μένα, θεοσεβούμενοι.
Κατάλαβες δηλαδή;
Τη θειά μου την Κατίνα και τις απόψεις της υπολογίζουν και όχι τον Τσίπρα τον ¨άθεο¨ που λέει ότι δεν είμαστε Ιράν και πως κάποτε θα πρέπει να πάψουν οι παπάδες να μπερδεύονται στα πόδια του κράτους.
Φροντίζουν, κοντολογίς, να πάνε με τα μυαλά της θειάς μου και όχι να της αλλάξουν αυτά τα μυαλά.
Και καλά κάνουν δηλαδή. Φαντάσου τώρα η θειά μου (καλή της ώρα), κάποια στιγμή να ξύπναγε και στη θέα κάποιου Βουλγαράκη (λέμε τώρα) να άρπαζε από την ανάποδη τον ξύλινο σταυρό του χριστού και να τον έβαζε στο κυνήγι!
Ποιος θα τολμούσε μετά να λέει πως ό,τι είναι νόμιμο είναι και ηθικό;
Το ωραίο στην όλη ιστορία είναι που βγαίνουν πολλοί και επικρίνουν το ΣΥΡΙΖΑ που αρνείται κάθε συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ.
Να κάνει δηλαδή ο ΣΥΡΙΖΑ ότι αυτοί με την θειά μου την Κατίνα: να μην προσπαθήσει να τους αλλάξει τα μυαλά αλλά να πάει με τα δικά τους!
Αμ δε σφάξανε…
Όταν σφάξουν να μας το πουν κι εμείς εδώ θα είμαστε!